υπάρχει ψέμα που λέγεται για να προστατέψει κάποιον?
προτιμάς την αλήθεια ή το ψέμα όταν η αλήθεια θα φέρει δυσκολίες και προβλήματα χωρίς λόγο?
είναι αληθινή όμως η προστασία και το ενδιαφέρον όταν κρύβεις κάτι από κάποιον που αγαπάς?
το συγχωρείς ένα ψέμα παρ’ όλο που σου λέγεται με σκοπό να μη σε πληγώσει?
ΜΗΠΩΣ ΟΜΩΣ ΤΟ ΨΕΜΑ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΔΩΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ?????
eρωτας wrote @
Έτσι μάς έμαθαν, πιστεύω, να κάνουμε. Λανθασμένα. Πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε καλύτερο ένα ψέμα, να το βλέπουμε σαν πανάκεια των πράξεών μας, να λέμε την α π ί σ τ ε υ τ η δικαιολογία πως “για το καλό του το έκανα, για να μην πληγωθεί/πικραθεί/στεναχωρηθεί”. Ενήλικες είμαστε, αν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κάθε κατάσταση ως πραγματικά έχει, τότε τί περιμένουμε από τους άλλους, από τον εαυτό μας, από την ίδια μας τη ζωή???
Προσωπικά, δεν μπορώ να πω ψέματα. Με πληγώνει να ξέρω πως πληγώνω με το ψέμα την αλήθεια του ανθρώπου που έχω απέναντί μου.
Ειλικρίνεια, και όποιος αντέχει και σε όποιον αρέσουμε. Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!!!!!
Συμφωνώ με όλο σου το ποστάκι, συννεφάκι μου.
ΗΛΙΟΣΤΑΛΑΚΤΗ wrote @
”Με πληγώνει να ξέρω πως πληγώνω με το ψέμα την αλήθεια του ανθρώπου που έχω απέναντί μου”.
Τόσο σωστό αυτό.
Έγραψες ακριβώς αυτό που νιώθω αλλά δεν ήξερα πώς να το εκφράσω.
Πάντα θα θυμάμαι ότι με βοήθησες σε αυτό ερωτάκι!!!
Χαίρομαι να συναντώ άτομα που ειλικρινά και ουσιαστικά σέβονται τον εαυτό τους και όσους αγαπούν και εκτιμούν, γιατί από τις πράξεις μόνο έχουν ισχύ οι λέξεις ”αγάπη” και ”εκτίμηση”.
Δυστυχώς η ζωή, τον προηγούμενο χρόνο, μου έδειξε ότι είναι λίγοι αυτοί που το εννοούν, γιατί όσοι το λένε μόνο είναι τοοοοσοι πολλοί.
Τέτοια άτομα μ’ έκαναν να χάσω την εμπιστοσύνη μου. Βέβαια φταίω εγώ που δεν ‘‘διάβαζα’’ τα σημάδια που το έδειχναν ότι θα φερθούν έτσι, αυτοί που θεωρούσα ‘τους ΦΙΛΟΥΣ που επιτέλους βρήκα’. Και περισσότερο φταίω που πίστευα ότι για να λέει κάποιος κάτι το εννοεί, αλλιώς γιατί να το πει. Ακόμα όμως και τώρα που την ευθύνη, τη μεγαλύτερη, την έχω εγώ δε παύει να πονάει.
Και εξάλλου πάντα υπάρχουν και πιο ήπιοι τρόποι να πάρεις ένα μάθημα, σωστά φτερωτό ερωτάκι?
Η άγνοια της ηλικίας μου ίσως να ευθύνεται για όλα και το μειονέκτημα/χαρακτηριστικό μου, να δίνω βαρύτητα στα πάντα.
Όταν όμως σου λέει ψέματα ένας άνθρωπος που εμπιστεύεσαι πολύ, είναι παραπάνω και από φίλος, που τον ξέρεις χρόνια (και δεν σου έχει δώσει ποτέ ούτε το δικαίωμα να σκεφτείς ότι θέλει κάτι άλλο εκτός από το καλό σου), το ανακαλύπτεις και σου λέει ότι δε στο είπε για να μη σε βάλει στη διαδικασία να σκέπτεσαι/νομίζεις πράγματα που δεν υπάρχουν, τι κάνεις?
Πως το αντιμετωπίζεις?
Τον συγχωρείς?
Ξέρει βέβαια πως αν το μάθεις θα σε πειράξει.
Το ξεπερνάς άραγε ποτέ?
Κάποια ιδέα/συμβουλή??
Φώτισε με λιγάκι φτερωτό ερωτάκι.
Δε σκέφτηκε ποτέ ότι πολύ περισσότερο με πείραξε που μου έκρυψε κάτι τέτοιο (γιατί είναι σαν, μετά από τόσα χρόνια, να μην μου έχει καμία απολύτως εμπιστοσύνη) παρά αυτό που έγινε.
Θα με θύμωνε αυτό που έκανε γι’ αυτό δε μου το είπε.
Μόνο που με το ψέμα όχι μόνο με θύμωσε αλλά με στενοχώρησε και αυτό είναι πολύ χειρότερο από το να θύμωνα.
Ακόμα και όταν ανακάλυψα το ψέμα προσπάθησε να κρύψει την αλήθεια… αργότερα το παραδέχτηκε
Συζητήσαμε για όλο αυτό τόσες ώρες και τελικά κατάλαβα ότι ή το βάζεις στην άκρη και προχωράς ή το βάζεις πάνω από τη σχέση σου με αυτό το άτομο και δεν γίνεται ποτέ ξανά ίδια η σχέση σας.
(πολλά έγραψα, ελπίζω να μην κούρασα –πολύ-)
eρωτας wrote @
Με ρωτάς αν το ξεπερνάς ποτέ… χμ… θα σου πω πως είναι μεγάλη δύναμη και αρετή το να συγχωρείς. Πρέπει να έχεις φτάσει σε απίστευτα επίπεδα με τον εαυτό σου, οπότε άπαξ και συγχωρέσεις πραγματικά μέσα στην καρδιά σου, έρχεται και η λησμονιά: ξεχνάς και η ανακούφιση του να ξεχάσεις κάτι που σε πλήγωσε είναι μεγάλο πράγμα. Είναι ένας ζυγός που αποτινάσσεις, ένα βάρος λιγότερο.
Ποτέ όμως, ΜΑ ΠΟΤΕ, μία σχέση δεν είναι ποτέ ξανά όπως ήταν πριν… θέλει προσπάθεια και από τις δύο πλευρές.
Σωστό ότι είναι καλύτερος ο θυμός από τη στεναχώρια. Γιατί ο θυμός ξεσπά και νιώθεις μία ανείπωτη ηρεμία μετά. Ενώ η στεναχώρια είναι σαν το σαράκι: τρώει. Και τρώει. Και τρώει… Τα μέσα μας που τόσο αμελούμε…
Συννεφούλα μου, τί και ποιός σε έχει πληγώσει τόσο;;;;
Και πόσο νεαρό είναι το νεαρό της ηλικίας σου; Η υποφαινόμενη είναι 28 Μαίων! 
))
Όλα τα σχόλιά σου είναι υπέροχα!!! Γιατί δεν τα κάνεις ποστ, ένα-ένα την ημέρα, να σχολιάζουμε σε καθ’ένα ξεχωριστά; Ε;
)))))
ΗΛΙΟΣΤΑΛΑΚΤΗ wrote @
Nebu,
πιστεύω οτι η αλήθεια είναι πάντα προτιμότερη.
και συμφωνω για το παραμυθι.
δε μου θυμιζει κατι το τραγουδακι..
ΗΛΙΟΣΤΑΛΑΚΤΗ wrote @
Καλημέρα ερωτάκι!!
Νομίζω ότι το σημερινό σου post είναι το καλύτερο βάλσαμο για όλο τον πόνο και μέσα από αυτό παίρνω την καλύτερη απάντηση για όλα όσα με απασχολούν..
‘μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις σωστά.
Τα ουσιώδη είναι αόρατα στα μάτια’.
Να ξέρεις ότι συμφωνώ με όλα όσα μου γράφεις εδώ για το θυμό και τις σχέσεις που δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο, όπως επίσης συμφωνώ και με το σημερινό σου postaki, πολυ. Γράφεις πολύ ωραία, αλλά θα στο έχουν ξαναπεί!
Χαίρομαι να σε διαβάζω, ειλικρινά και χαίρομαι πολύ που συζητάμε!!
(((ηλικία: αισίως 21, αλλά μη το πεις. Είναι μυστικό))) Μου φαίνομαι μεγάλη, το πιστεύεις??
thanks για τα ωραία σου λόγια!
Ποστάκια λοιπόν, από’ δω και πέρα.
* ήταν ευχάριστη έκπληξη που είδα ότι με πρόσθεσες στη λίστα σου με όσους διαβάζεις!!
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!
Αλλά καλύτερα να στο πω αυτό στο δικό σου σπιτάκι!
Πάω λοιπόν.
HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Ένα τραγούδι λέει “Αν μου κρύβεις την αλήθεια, πες μου ψέμματα σωστά”.
Μερικές φορές ίσως να αναγκαζόμαστε να πούμε. Δεν αξίζει όμως σε κανέναν το παραμύθι.